kop1

Strakx

 


 

'Er is hun verteld dat ze 'er maar mee moeten leren leven',
maar dat kunnen ze niet’


hartWie is Stichting Strakx? 

Martijne Rensen is oprichter en directeur van de stichting Strakx.

STRAKX is een ideële instelling met een maatschappelijke missie. Daarom vragen zij ook in breder verband aandacht voor de gevolgen van psychische en fysieke mishandeling, verwaarlozing en seksueel geweld. Gericht op het bekend maken van de psychische, fysieke en maatschappelijke gevolgen die tot laat in het volwassen leven kunnen duren.
Zij vragen aandacht voor het tekort aan passende traumabehandeling en de gevolgen daarvan voor de persoon zelf, diens omgeving en de maatschappij. Zij doen dit door publicaties, bijeenkomsten, maatschappelijk en politiek debat. Blog: stichting Strakx


De gevolgen van jeugdtrauma’s verdwijnen niet vanzelf ook niet bij het volwassen worden.
Bij jeugdtrauma’s gaat het om langdurende traumatisering binnen de interpersoonlijke context. Met andere woorden: traumatisering door diegenen die het kind in feite hadden moeten beschermen.Experts geven de volgende omschrijving:
Bij vroegkinderlijke traumatisering gaat het om de schadelijke psychologische, biologische en sociale gevolgen van (een combinatie van) stressvolle en potentieel traumatische gebeurtenissen tijdens de kinderjaren. Deze gebeurtenissen zijn aanhoudend, langdurig, binnen de interpersoonlijke context en met verstoring van de ontwikkelingsfasen.
Voorbeelden :

  • Mishandeling (emotioneel, fysiek, seksueel);
  • Aanhoudende en langdurige verwaarlozing (psychisch, pedagogisch, fysiek);
  • Getuige zijn van aanhoudend en langdurig geweld in het gezin;
  • Verkeren in oorlogsomstandigheden en / of hebben moeten vluchten;
  • Langdurig moeten ondergaan van pijnlijke medische handelingen;
  • Meerdere traumatische verliezen (met als gevolg voortdurende verstoring van (de kwaliteit van) de hechtingsrelatie).

Deze gebeurtenissen zijn aangevangen voor het achtste levensjaar (soms wordt ook wel het twaalfde levensjaar aangehouden). Daarbij moet traumatisering gezien worden als een subjectieve respons van een iemand op een gebeurtenis, en niet als de kwaliteit van de gebeurtenis.Vroegkinderlijke Chronische Traumatisering heeft ernstige gevolgen voor de ontwikkeling van het kind, de wijze waarop men op volwassen leeftijd latere stressvolle situaties het hoofd biedt, en voor de regulatie van emoties en gehechtheidsrelaties.
Er is een onderscheid tussen:

  • Type I trauma, d.w.z. een enkelvoudige schokkende gebeurtenis die kan resulteren in simpele of chronische PTSS
  • Type II trauma waarbij sprake is van een chronische traumatisering met veel complexere en uiteenlopende gevolgen dan alleen PTSS – dit is het geval bij Vroegkinderlijke Chronische Traumatisering.

Kenmerkend is een lange periode, vaak van jaren, van machteloosheid en hulpeloosheid, waarin de overweldigende gebeurtenis(sen) zich steeds herhaalt / herhalen en niet kunnen worden vermeden. Deze gebeurtenis(sen) zijn toe te schrijven aan diegenen in de naaste omgeving die het kind zouden moeten beschermen.
Jaarlijks zijn volgens de laatste MPI Studie 118.000 kinderen en jongeren tussen 0 en 18 jaar slachtoffer (ruim 3 % van de bevolking). Hiervan raakt een deel ernstig psychisch beschadigd. Het Nederlands Jeugd Instituut (NJI) publiceerde op basis van de MPI studies (zie referenties) de volgende tabel: Bron: www.nji.nl

Let op:
Momenteel staat vooral seksueel misbruik erg in de belangstelling. Los van het feit dat seksueel misbruik vaak samengaat met andere vormen van traumatisering laat deze tabel zien dat het hier gaat om 4% van de gevallen, terwijl emotionele verwaarlozing en fysieke verwaarlozing scoren op 36 % respectievelijk 24 %.
Lees het volledige artikel.